Caught While Running from Myself/Kendinden Kaçarken Yakalanmak;

Seni seviyorlar dedi bana. O an ağzımdan ansızın çıkan kelimeler kendi yüreğimde yankılandı ve bedenimi kitledi adeta: 'Ben sevildiğimi düşünmüyorum.' Evet, düşünmüyordum. Kendime baktığımda gördüğüm tek şey, yetemeyen ama amansız bir çabaya giren bir insandı; kendisine değer vermeyen her zerreye üzülen o aciz kimlik.

Bu içimde barındırdığım karanlık yön beni öyle bir boğuyordu ki, yine de çabalıyordum birileri için. Edilen her kelime zihnime kazınıyor, anlamsız her cümleye anlam yüklüyordum. Oysa biliyordum; değer vermeyenin her sözü benim için de değersiz olmalıydı. Her seferinde "yeter" diyerek aynı döngüyü tekrarlıyordum. Beni açmayan her telefona koşmaya çalışıyor, kırıldığımda her seferinde gülümseme maskesini takıyordum.

Herkesin maskesini görürken, kendi takındığım maskeye kör oldum. Çünkü kendimi aklayacak sebeplerim vardı; sanki diğerlerinin yok muydu? Acizlik böyle bir şey işte. Bu da benim kendi acizliğim. Belki de kendi karanlık yönlerim beni o kadar korkutuyordur ki, bu yüzden yalnızlığı seçiyorumdur. Belki de gösterdiğim sevgi gerçek değil de, muhtaçlığın getirdiği bir davranıştır? 'Sayılmak, ben buradayım' demek için onlara amansızca çabalıyorsam? Belki de gerçek böyleydi. Nasıl kabul ederdi ki insan bunu?

Bazen kendimi de yalanlarla avutuyordum işte; insandım çünkü ben de. Aciz yönleri kabul etmek, sanki beni bir çukura sürükleyecek gibi hissediyordum. Ama kabul ettiğim her gerçek beni arşa çıkarırken, kabul etmediğim her şey ruhumu oradan oraya sürüklüyordu. Bir yanım muhtaçtı insana; belki de öfkem en çok bunaydı. Bir yanım insanlığın kirli dünyasını o kadar net bir pencereden görüyordu ki, böylesi kötü gördüğüm insan denen varlığa ihtiyacım olduğunu hissetmek belki de öfkelendiriyordu beni.

Evet, haklıydım bu konuda. Aynaya baktığımda kendimden dahi, kirli düşüncelerimden soğurken, kim bilir başkaları neydi ve ben o başkalarından duyamadıklarım için parçalıyordum kendimi.

Çok yazık; ziyan.

Someone told me, "They love you." At that moment, the words tumbling out of my mouth suddenly echoed within my own heart and practically paralyzed my body: "I don't think I'm loved." Yes, I didn't think I was. When I looked at myself, the only thing I saw was a person caught in an unyielding, frantic effort, yet falling short; that helpless identity grieving over every speck that failed to value her.

This dark side I harbored within was suffocating me so, yet I was still striving for someone. Every single word spoken was etched into my mind, and I was loading meaning onto every meaningless sentence. Yet I knew; the words of someone who gave no value should have been worthless to me as well. Each time, saying "enough," I would repeat the exact same cycle. I would rush to every phone call left unanswered, and every time I was hurt, I would put on the mask of a smile.

While seeing everyone else's mask, I became blind to the mask I wore myself. Because I had reasons to absolve myself — as if the others didn't? Helplessness is just like that. This was my own helplessness. Perhaps my own dark sides were terrifying me so much that I was choosing solitude for this very reason. Or perhaps the affection I showed wasn't real, but a behavior born out of necessity? What if I was striving relentlessly just to be "counted," to say "I'm here"? Perhaps that was the truth. How could a person ever accept such a thing?

Sometimes I would console myself with lies as well; because I was human too. Accepting my helpless sides felt as though it would drag me down into a pit. But every truth I accepted lifted me to the skies, while everything I refused to accept dragged my soul to and fro. One part of me was dependent on people; perhaps my anger was most of all at this. One part of me saw the dirty world of humanity through such a clear window that feeling the need for this entity called human, whom I saw as so wicked, was perhaps what infuriated me.

Yes, I was right about this. When I looked in the mirror, recoiling even from myself and my own tainted thoughts, who knew what others were — and I was tearing myself apart for things I couldn't hear from those very others.

What a pity; such waste.